Eit stort, vanvittig, hårete mål har hjelpt mang ein stakkar. No veit eg kor vegen går vidare, etter halvmaraton: På hundre hytter.

Eg har lurt litt på kva som skulle halde meg gåande (bokstavelig talt) etter halvmaraton (jada, det er berre 20 km, men eg skal no gå litt rundt omkring den dagen og? Eg kallar det halvmaraton. Når dagen er omme vil eg ha flytta meg over 21 kilometer.) Men altså, vegen vidare. Maten skal ikkje være noko problem. Eg syns eg et godt, eg, og eg greier fint å unnvære franske ostar og feite pølser. Sånn stort sett, i alle fall. Og det er godt nok, det. Men mosjonen? Kva skal dra meg ut i mørket og regnet dei kveldane dørstokken ligg der som aller høgast? Jau, no veit eg det:

Eg fekk ideen mens eg sat på toalettet. Det er heilt sant. Der, på golvet framfor meg, låg bladet «Turtid Vinter 2012», eit slags medlemsblad for DNT Oslo og omegn som eg fekk saman med eit nummer av Fjell og Vidde. Dette bladet har eg kika i no og då, og då gjerne i tenksomme stunder heilt for meg sjølv. 

Bladet mitt. Tenk at denne sida har eg bladd forbi mange gangar. Skal tru om nøkkelen er av ekte gull?

Og onsdag kveld fall blikket mitt på ei side eg har sett mange gonger, men ikkje gidda å lese. No ser eg kva som står der: Bli hyttesamler – få Gullnøkkel!

Det er bilde av gullnøkkelen og. Han glinser og ser veldig fin ut. Det står ein aura rundt gullnøkkelen. For å få ein slik gullnøkkel må du ha vore på hundre hytter. Eg tippar dei meinar DNT-hytter.

Tenk då, for eit sus det skal gå gjennom turfølget, ein dag eg kjem fram til Gjegnabu eller Langt-inni-kaldaste-bu med ein gjeng, og vi spar oss fram til trammen, og der heng DNT-hengelåsen, og alle står tvilrådige og ser på kvarandre, og så seier eg: «Slapp av, dette fiksar eg!». Og så, frå ei lita lomme inst i den store jakka mi, fiskar eg fram ein liten nøkkel som eg stikk i låsen som opnar døra til Paradis. Og alle skal veksle forte blikk, for dei har alle saman sett det gylne glimtet i handa mi: Han har ein GULLNØKKEL! The Man With The Golden Key, intet mindre. Han er ein gamal fjellfant som har vore på hundre hytter, tenk på det!

Men tenk om dei ikkje la merke til det? Nei, eg trur nok kanskje eg heller skulle hengt han i ei kjede om halsen. Den hadde gjort seg godt mot det kolsvarte brystet på ulltrøya mi, mot ein bakgrunn av barka, solbrun hud og gråkvitt hår. No snakkar vi Morgan Kane.

Viss ikkje eg rett og slett skulle fått tatovert han i panna. Ta det eit skritt lenger enn Ari Behn, rett og slett. Vel fekk han prinsessa, men på denne måten skal eg få halve kongeriket.

For for å gå på hundre hytter, då skal du jammen fare vidt omkring, So langt i mitt liv har eg vore på følgjande hytter:

Massbu, Nipebu og Gjegnabu, alle i Sogn og Fjordane.

Rauhelleren, Hein Seter, Krækkja, Tuva, Hakkesetstølen og Stigstuv, alle på Hardangervidda.

Solrenningen, Åsedalen og Selhamarhytta, alle i Stølsheimen.

Runde fyr på Sunnmøre.

I alt 13. Eg manglar altså 87 hytter. Og alle som har gått til ei turisthytte, veit at kjekkare måte å tilbringe ei helg på, det fins nesten ikkje. Fredag ettermiddag/kveld: Køyre dit turen byrjar, og så traske to-tre-fire timar, på merka sti, og så komme fram til ei hytte ein aldri før har vore på, suge inn nye inntrykk, fyre i ovnen, lage seg mat som smakar bedre enn alt du får i sivilisasjonen (mat på tur gjer jo som regel det), og så, neste dag, vakne etter ei god natts djup søvn (søvn på fjelltur er som regel det), ete ein god, lang frokost, smøre nista, fylle tremosen, pakke sekken og så traske gjennom vakker natur (slike hytter ligg som regel i vakker natur), fram til neste hytte, og så alt saman ein gong til. Så heim att søndag, og i løpet av helga har du fått ti, kanskje tjue timar god mosjon. Nok til å halde alderstillegget på avstand ei veke til.

På ei slik helg kan ein som regel legge opp til å klare to hytter. Til vanleg vil det være vanskeleg å ta ei slik helg annakvar helg, men i feriane kan ein jo fort ta fem hytter på ei veke. Set ein seg eit slikt mål, vil ein altså kunne rekne med å ta gjennomsnittleg ei hytte i veka. 87 hytter er med andre ord realistisk å ta på to år, i alle fall tre.

Og i alle desse tre åra vil eg ha ein hobby som viser meg vakre turar og stader, stader eg heilt sikkert gjerne vil tilbake til. Eg vil møte nye menneske, kanskje få vener eg skal ha resten av livet, vener som kan fortelle meg om fantastiske turar og turgleder (folk på slike hytter kan gjerne det). Og, viktigast av alt: Eg vil ha ein hobby som inspirerer meg til å halde meg i form, og dermed halde vekta nede.

Eg begynner å sjå konturane av kva det er eg held på med: Det handlar ikkje om ein kur. Det handlar om eit heilt nytt liv.

Du ser at det maglar noko her, ikkje sant? Ein Gullnøkkel. Det er fordi at eit kjede kan kven som helst kjøpe seg, men ein Gullnøkkel må ein gjere seg fortent til.